Morgen misschien

Ik heb ergens gehoord dat het internet de enige plek is waar niets verdwijnt, misschien daarom dat het de plaats is waar we altijd komen om dingen te zoeken.  Sommigen zullen het misschien niet gemerkt hebben, maar ik ben een tijdje niet aanwezig geweest op dit webadres. Nadat mijn bericht over schoonheidsidealen door ongeveer een half miljoen mensen gelezen werd en in de media uitvoerig was besproken, besloot ik om even een blogbreak in te lassen. Viraal is verrassend, maar ook heel vermoeiend. Ik kreeg enorm veel leuke reacties. Ik kreeg ook een aantal minder leuke reacties. Lang verhaal kort: de online storm dreigde mij een beetje te overspoelen, en ik wou vermijden dat ik verdronk. Ik had ademruimte nodig.

Dus ik nam een stap terug, en daarna nog eentje, en dan nog eentje, en nog eentje – tot ik het bijna niet meer durfde om terug te komen. Alsof ik niet meer welkom zou zijn. Waarom? Er zijn veel redenen. Maar eentje kwam altijd terug: omdat ik het gevoel had dat de verwachtingen nu hoger lagen. Omdat ik perfect moest zijn, en omdat ik perfect wou zijn. En omdat ik dacht dat ik dat niet kon, perfect zijn, bleef ik weg. Het is een slechte gewoonte van mij, een soort van diepgewortelde faalangst: als ik niet de volle 100% kan geven, dan geef ik liever helemaal niets. Want niets is nog altijd beter dan iets dat niet perfect is. Het is de angst om niet goed genoeg te zijn, en vroeg of laat door de mand te vallen, met als gevolg omgekeerd overcompenseren: je misdragen of, in mijn geval, stilvallen. De lat lag hoog en ik wou niet springen, bang om op mijn bek te gaan. Dus ik stelde het uit. Ik redeneerde in tijd: morgen misschien. Als ik het perfecte onderwerp heb. Morgen misschien. Als ik de perfecte woorden vind. Morgen misschien.

Noem het geen writer’s block. Ik bleef nog altijd schrijven. Uiteraard. Ik schrijf altijd. “Het enige geluk dat je hebt is iets nieuw schrijven, in het midden van de nacht, met vochtige oksels, bonzend hart, iets dat nog niemand gelezen heeft,” pende Lorrie Moore in haar verhaal ‘How To Become A Writer’. En dat is het ook voor mij: schrijven maakt mij gelukkig. Maar ik hou het meeste voor mezelf. Zolang het achter een wachtwoordmuur schuilt of ergens in een notitieboekje staat, kan ik mezelf nog overtuigen dat het perfect is, of perfect kan zijn, of perfect zal zijn. Morgen misschien, als ik de perfecte woorden heb gevonden. En het perfecte onderwerp. Deze blog bleef echter knagen. Enkele lieve lezers stuurden mij bezorgde berichtjes: “Ben je gestopt?” Alsof het een soort van verslaving is waar je van af kan kicken. En dat was het eigenlijk ook een beetje: ik ging blog cold turkey. Voila, het beest heeft een naam. Hoe langer ik stil bleef, hoe meer de lege blog aanvoelde als een zeurend kind dat in mijn ooghoek om aandacht vroeg. “Ik kom terug,” beloofde ik, de slechte ouder, “Morgen misschien.” Ik staarde naar het scherm, mijn blik op oneindig maar tegelijk zo in mezelf gekeerd. Ik heb ergens gehoord dat het internet de enige plek is waar niets verdwijnt, misschien daarom dat het de plaats is waar we altijd komen om dingen te zoeken. Wat zoeken we? Volgens de cijfers die jaarlijks vrijgegeven worden door zoekmachines, is dat meestal Kim Kardashian. Volgens mij is het onszelf.

Sommigen zullen het misschien niet gemerkt hebben, maar deze blog ziet er een beetje anders uit dan vroeger. Er is veel verdwenen, een beetje gebleven en het thema is anders. Het zit namelijk zo: ik ging viraal met mijn artikel over schoonheidsidealen, en plots zei iedereen hoe goed het was en plots voelde ik de druk om vanaf nu ook elke keer perfect te zijn. Viraal is verassend, maar ook vermoeiend. En toen las ik een stuk op Rookie Mag over het beheersen van je online persoonlijkheid. Het stuk verdedigt het controleren van je internetvoorkomen: “Niets op het internet verdwijnt, maar het is geen schande om, als je kan, zaken te verwijderen die niet meer overeenkomen met wie je bent.” Ik ben opgegroeid met het internet, en door de jaren heen heb ik daar deeltjes van mezelf achtergelaten, als broodkruimeltjes. Maar die broodkruimeltjes brengen me niet altijd terug naar de juiste plek. Ergens in de krochten van het wereldwijde web schuilen de beste versies van mezelf, maar – helaas vaker – ook de slechtste. Ik wil niet altijd terug, ik wil veranderen, ik wil vooruit. Want ik verander ook constant, en ik ga ook altijd vooruit. Althans, dat hoop ik toch. Er is een quote van de dichter Walt Whitman die ik vaak potsierlijk aanhaal: “Do I contradict myself? / Very well, then I contradict myself / I am large, I contain multitudes.” Ik knipper met mijn ogen, en ik verander.

Het voorbije half jaar zijn er een aantal dingen veranderd en een aantal kansen deden zich voor. Ik hoop jullie alles binnenkort te vertellen. En zo niet, dan spreek ik mezelf maar tegen. I am large, I contain multitudes. Ik knipper met mijn ogen, en ik verander. Een half jaar later ongeveer, en deze blog is ook veranderd. Dat had ik nodig om de bezorgde vraag van die lieve lezers te beantwoorden: neen, ik ben niet gestopt. Zeker niet. Bedankt om te lezen. En bedankt om te wachten. Maar ik ben niet gestopt. Ik drukte alleen eventjes op pauze. Ik knipperde met mijn ogen, en alles was anders. Ik ben hier, ik ben terug. Een beetje anders, maar nog steeds dezelfde. Het zal niet altijd perfect zijn. Dat kan ik niet beloven. Maar dat hoeft ook niet. De filosoof Alain De Botton schreef ooit: “Work finally begins when the fear of doing nothing exceeds the fear of doing it badly.” Het werk begint wanneer de angst om niets te doen de angst om het slecht te doen overstijgt. Ik ben nog steeds overdonderd en gebrekkig, maar ik ben terug. Het werk begint. Eindelijk. Tot binnenkort.

Advertenties

35 thoughts on “Morgen misschien

  1. Niemand verwacht perfectie, Anke. Die is namelijk ook een beetje on-menselijk, hè.

    Blijven gaan, Anke, als je er zin in hebt 🙂

  2. Fijn dat je terug bent. Zeker voor mij, als ik even egoïstisch mag zijn. Had net op je blog ingeschreven toen jij besloot er even de brui aan te geven. Dus welkom terug.
    Ken het gevoel, altijd de perfectie willen nastreven. Kan op termijn verlammend werken, als het besef doordringt dat je de perfectie nooit bereikt. Wordt beter met het ouder worden. Zie het als een treinreis, waarvan je weet dat je nooit het eindstation zal bereiken. Maar de vele, mooie tussenstations maken het toch de moeite altijd maar verder te reizen.

    1. Even egoïstisch mag zeker. Ik denk dat heel veel nieuwe mensen deze blog pas leerden kennen nadat mijn bericht viraal ging, daarom wou ik niemand teleurstellen met mijn volgende berichten en de rest van het verhaal ken je al. Mijn trein stond even stil 😉
      Bedankt om te volgen!

    1. Zo mooi gezegd en ik vind het echt leuk om het eens te horen, zeker van iemand die er al langer was. Merci met een petje op! Ik wou hier nog een metafoor pennen. Iets met kopje onder gaan, verdrinken,… maar als ik dat doe, dan kom ik misschien psychopathisch over. 😉

  3. Wat mooi en eerlijk en kwetsbaar. Heel herkenbaar voor zowat iedereen met een lichte of minder lichte vorm van faalangst. Faalangst is vaak het grootst bij de dingen die het meest voor je betekenen. Voor mij is dat ook schrijven en ik heb me veel te lang laten tegenhouden omdat ik het perfect wilde doen. Dus ik vind het straf van jou dat je er toch weer bent. Laat je niet tegenhouden, want je schrijft prachtig en zo wijs voor iemand zo jong.

  4. Niemand is perfect en niemand verwacht perfectie in jouw schrijfsels.
    Wat is een perfect schrijfsel trouwens? Alsof ik een artikel lees en denk “dit is perfect geschreven.”

    Je schrijft goed, vlot, leuk en meer zoek ik niet. Perfect dus 😉

    Fijn dat je terug bent!

  5. En dat is nu typisch iets vrouwelijks. Zichzelf meer druk leggen. Perfect willen zijn. Altijd en overal. Ik zou zeggen, laat dat varen. De mensen die je accepteren zoals je bent, zijn je aandacht waard, in de anderen moet je gewoon geen energie stoppen.
    Dus stap morgen uit je bed met de idee ‘Oh wat ben ik goed’ 😉

    1. Ik denk dat mannen ook wel die perfectiedrang hebben, nee? Maar je hebt wel gelijk: de mensen die je niet accepteren zoals je bent, zijn meestal je energie niet waard. Nu alleen nog het onthouden. Morgen opstaan in Beyoncé-modus: flawless 😉

  6. Hi Anke,
    Ik volg je net sinds vandaag. En weet dus ook pas sinds vandaag dat jij diegene bent die dat heerlijke stuk schreef dat viral ging, wat ik ook las en likete via FB.

    Volgens mij is het aan de ene kant een droom dat je een artikel schrijft dat zo’n hit is (lijkt mij tenminste hartstikke gaaf:)) omdat je kennelijk iets raakt met je onderwerp en de manier waarop je het aankaart wat zó aanspreekt, zoveel mensen raakt. Komen vast mooie kansen en openingen uit voort.

    En aan de andere kant is er ineens die “nowhere to hide”-situatie waarin je zit. Getver. En dan al die mensen met hun ongezouten vervelende meningen … doodeng. Ik griezel op voorhand, mn blik gaat als vanzelf richting delete-knop.

    Ik vind dat je dit prachtig uiteenzet in dit stuk. Knap! Ook je inzicht in hoe mensen/werken/ jij werkt. Je verlamming. Totaal herkenbaar, terugkerend thema voor mij ook. Ik heb er aan het begin van mijn blog een aantal stukjes over geschreven. Petje af voor jou, hoe jij dit thema pakt en weergeeft!

    Zit wel goed met jou en jouw schrijfsels. Ik geniet er in ieder geval nu al van.

    Hartelijke groet, Alexa

    PS wat publiek en hypes betreft: niets zo wispelturig als je publiek…: soit dan maar 😉

    1. Je hebt mij helemaal begrepen: nowhere to hide. Ik had echt het gevoel dat alle ogen op mij gericht waren. Al overdrijf ik dat in mijn hoofd waarschijnlijk. Ik ben wel altijd blij als mensen zeggen dat ze zich herkennen in een stuk, zoals jij nu. Dat vind ik namelijk het leukste aan bloggen: het gevoel dat je niet alleen bent. Mensen die zeggen: “Hey, ik heb dat ook!”

      PS: welkom! 🙂

  7. Bedankt, Anke. Bedankt voor opnieuw een prachtig stuk tekst. Zelf ben ik telkens opnieuw zeer onder de indruk, gekoppeld met een sprankeltje jaloezie. Exact zoals ik teksten het liefste lees. 🙂

  8. Blij dat je terug bent! Ik heb je posts gemist! Ik hou van je denkkronkels, misschien vooral omdat ik mezelf er wel erg vaak in herken. Die faalangst ken ik zelf ook maar al te goed. Ik begrijp helemaal waarom je een pauze nodig had! En ik denk dat de meeste mensen van ons net houden van de imperfecte Anke 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s