Leren ja zeggen op de grote dingen

Soms vraag ik me wel eens af waarom mijn huid zo verschrikkelijk bleek is. Het lijkt wel wit printpapier waar je op kan tekenen. Ik heb recent iemand ontmoet met zoveel sproeten in haar gezicht dat wanneer de zon fel schijnt, haar huidskleur lijkt te veranderen in dat licht. Het is zo mooi. De zon schijnt tegenwoordig vaak. En als het regent, dan zeggen de mensen: “Het duurt nooit lang.”

Ik denk regelmatig: “Wat als ik nu begin te schreeuwen? Hier, tussen al deze mensen?” Een langgerekte schreeuw die mijn longen doet zwellen en barsten en klappen. Een schreeuw met een bijna holle echo. Een schreeuw zonder taal zelfs, enkel een onsamenhangende brij van geluid. Woeste lettergrepen die niemand begrijpt. Niet een oerkreet, maar dieper. Ik denk regelmatig: “Wat als ik nu heel hard zou schreeuwen? Hier, tussen al deze mensen?” En dan hou ik mijn mond dicht en blijf ik muisstil.

Misschien lees ik te veel boeken. Misschien zoek ik het leven op de plaatsen waar ik mij voor dat leven kan verstoppen. Tussen de lijnen word ik iemand anders: een personage dat knapper, sterker, liever, moediger en intelligenter is. Als ik de laatste zin heb gelezen, dan wil ik meteen opnieuw beginnen. Hetzij in datzelfde boek, helemaal opnieuw, van bij het begin, hetzij in een volledig nieuw verhaal. Zolang ik mezelf maar niet tegenkom, ben ik perfect gelukkig. En als ik dat toch doe, mezelf tegenkomen, dan leer ik daar tenminste iets over bij. Dat is goed.

It’s a shame we carry. The shame of wanting something good. The shame of not believing we deserve to stand in the same room in the same way as all those we admire,” fluoriseerde ik in The Chronology of Water van Lidia Yuknavitch. Ik moet stoppen met mij te verontschuldigen voor de plaats die ik inneem in de wereld en voor de plaats die ik nog probeer te veroveren. Ik heb recht op ruimte, op carrièrekansen, op aandacht, op vooruitgang. Ik moet leren ja zeggen op de grote dingen, zelfs wanneer ik denk dat ik het niet verdien.

De voorbije maanden waren er veel vage plannen, veel misschien, veel als, veel het zou kunnen. En alles hangt daarbij elke keer een beetje af van iets anders, dat weer van iets anders afhangt, dat weer van iets anders afhangt, enzovoort. Nog geen enkel knoopje is echt gestrikt. Ik hoop dat alles zich binnenkort netjes aan elkaar rijgt en dat ik me dan aan die duidelijke lijn kan vasthouden.

Toen ik een tiener was, heb ik ooit eens mijn toekomst laten voorspellen door een charlatan op de kermis. Niemand nam het echt serieus. Ik kan me zelfs niet meer herinneren wat ze over mijn leven zei, die charlatan, maar de lijnen in de palm van mijn hand groeven nog steeds langs dezelfde bochten en ik ben nog altijd niet helemaal zeker wat de toekomst nu precies inhoudt.

Ik zag onlangs iemand die ik al meer dan vijf jaar niet meer heb gezien en ik wist gewoon niet wat ik moest zeggen. Misschien weet niemand echt hoe hij met het verleden moet praten. Vroeger verstonden we elkaar allemaal zo goed. Nu begrijpen we niets meer van mekaar. De toekomst heeft een andere taal, eentje waarvan ik de woordenschat niet meester ben. Het heeft geen zin om te proberen het te beheersen want de tijd tikt toch weer verder. En hoe ouder je wordt, hoe meer je beseft dat die vervreemding van vroeger helemaal geen uitzondering is. Het is de regel. Tot binnenkort.

Advertenties

9 thoughts on “Leren ja zeggen op de grote dingen

  1. Herkenbare fragmenten. Zelfs dat van de handlezende charlatan, al was de charlatan bij mij een lerares Frans op de middelbare school.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s