Vandaag is het 1 september

Vandaag is het 1 september. Strak gespannen rugzakriemen bungelen rond flink gerechte schouders en hartjes kleiner dan drie blinken in verse zwarte inkt op de neus van een nog niet platgetreden paar All Stars. Om de hoek van de straat staat een gniffelend groepje jongeren stiekem te roken. Aan de schoolpoort is het afwachten: de kliekjes zijn nog niet in steen gebeiteld. Natuurlijk zijn er de vaste waarden, de populaire pionnen. Zij weten waar ze aan toe zijn. Zij kennen hun plek. Maar vandaag kan er nog geschoven en geruild worden. Vandaag valt er nog wat te regelen. Vandaag kan alles nog veranderen. Vandaag is het 1 september.

In de media zie ik de standaardverslagen die bij deze dag horen en uiteraard verwacht worden: de traantjes van kersverse scholiertjes en hun ouders, de pas afgestudeerde leerkrachten die ook aan hun eerste schooljaar beginnen en de nieuwe regels, methoden en technologieën die geïntroduceerd worden. Pesten en ongelukkig zijn op school, daarover reppen we vandaag geen woord. De handen worden nog beschermend om de oren geslagen, er wordt nog gesust dat dit jaar heel plezant zal zijn, dat we een toffe juf zullen hebben en veel vriendjes. Ge zult wel zien. Dat gaat allemaal vanzelf.

Maar dat neemt niet weg dat er duizenden jongeren vandaag met een slecht gevoel richting de schoolbanken zijn vertrokken. Duizenden jongeren die gisteren de slaap niet konden vatten. Duizenden jongeren die hebben gesmeekt, gepleit en gehuild om maar niet te moeten terugkeren naar die plek. En nog eens duizenden jongeren die zwijgen. Omdat praten over pesten of ongelukkig zijn op school nu eenmaal niet gemakkelijk is. Je wil iedereen laten denken dat alles ok is, dat je de tijd van je leven hebt. Dus je sluit met verkrampte uitdrukking de ogen en antwoordt snel en ingestudeerd het enige wat je intussen echt hebt bijgeleerd: “Ja, ’t was leuk vandaag op school.” Om je vervolgens op te sluiten op je kamer met de muziek loeihard.

Na al die jaren bezorgt de eerste schooldag mij nog steeds een vage knoop in de maag. Ik loop de hele dag op eieren. Omdat ik het me plots weer allemaal herinner: het alleen huilen op het toilet, de vrienden die mij van de ene dag op de andere uitsloten, de scheldnamen die ik naar mijn kop geslingerd kreeg, de blikken die mij werden toegeworpen, de conversaties die stopten net als ik in de rij aansloot, de turnlessen waarin niemand mij koos in hun groepje, het dralen voor het gebouw en twijfelen of ik niet gewoon zou brossen. Een hele hoop heb ik gewoon verdrongen. Want ik vond na die periode wel vrienden. Ik had een groepje waar ik thuishoorde en geaccepteerd werd, vaak tot mijn eigen verbazing. Ik mag dus niet klagen. En toch, vandaag is het 1 september en ben ik onbewust gespannen. Alsof ik straks opnieuw zal moeten opboksen tegen strenge leerkrachten, genadeloze pestkoppen, verwachtingsvolle ouders.

En bovenal het eeuwige spelletje van er wel of niet bij horen, van de juiste kledij dragen en de juiste woorden hebben, van naar de juiste muziek luisteren, de juiste mensen kennen en op de juiste feestjes zijn. Een spel dat, hoe ouder je wordt, steeds vaker gespeeld wordt op psychologisch niveau. Een spel dat en plus geen garanties heeft, want ook al volg je flink alle regeltjes, dan nog kan je kop van jut worden. Wat op jonge leeftijd begint met trekken, duwen en koeioneren, evolueert later naar een mentale oorlog, zowel op de speelplaats overdag als ’s avonds online. Je plooit en plooit en plooit, tot je op een dag breekt. Elk jaar worden er initiatieven uit de grond gestampt tegen pesten. Er worden liedjes gezongen en armbandjes gedragen. En elk jaar duiken er ook weer horrorverhalen op: video’s van kinderen die elkaar in elkaar schoppen aan bushaltes, jongeren die uit het leven stappen omdat ze (onder meer, want dat is nooit de enige reden) het pestgedrag niet meer aankunnen.

Lieve jonge mensen: wees dit jaar alstublieft verdraagzaam en lief voor elkaar. Begrijp dat niet iedereen is zoals jij maar dat die verschillen juist interessant kunnen zijn. Je kan zoveel leren van elkaar, misschien zelfs meer dan van de verplichte lessen. Kom voor elkaar op in plaats van elkaar de grond in te duwen. Sluit niemand uit en help elkaar. Een vriendelijk gebaar maakt je niet zwak. Integendeel, vriendelijkheid is jouw superkracht. Want als je nu al leert om respect en empathie te hebben voor je medemens, dan kan je op een dag misschien de hele wereld veranderen. Daar ben ik zeker van. En geloof me, uiteindelijk proberen wij allemaal – jong en oud – gewoon de dag door te komen. Niet alleen de eerste schooldag, ook alle dagen die daarop volgen, de rest van ons leven. En dat gaat zoveel gemakkelijker als we wat meer begrip hebben voor elkaar. De wereld is al hard genoeg. Vandaag valt er nog wat te regelen. Vandaag kan alles nog veranderen. Vandaag is het 1 september. Veel succes.

Advertenties

20 thoughts on “Vandaag is het 1 september

  1. Ik denk zoals jij het hier verwoordt…
    Ik voel me vaak zoals jij het hierboven omschrijft….
    Maar heb één ding ervaren : uitsluiten stopt niet als je volwassen bent….ook niet als je ouder wordt…
    In de stad waar ik woon voel ik me niet thuis ; voel me uitgesloten…je hoort er immers niet bij als je uit een andere regio komt ; een ander dialect spreekt ; men je ouders en grootouders niet kent.
    Ja : dat is anno 2015 een feit in een kleine Vlaamse stad.
    Helaas.
    ’t zal wel aan mij liggen , zeker ?

    1. Bedankt voor jouw reactie. Jammer genoeg stopt het daarna inderdaad niet. Het ligt zeker niet aan jou. Ik kan begrijpen dat jij je zo voelt. Je blijft de nieuwkomer. Hopelijk komt er verbetering. Ik heb geen idee hoe ik het zou aanpakken en ik ken jouw stad niet, dus ik kan niet concreet helpen. Behalve dan door dit te zeggen: het is niet jouw schuld. ❤

      1. Bedankt voor de reactie én het begrip. Op verbetering reken ik niet meer….’k woon hier nu al zo lang…

    2. Ik ben een gewoon iemand die ondanks pesterijen en tegenslagen, met lieve strenge ouder-grootouders, toch mijn goede leven heb opgebouwd, eender waar.
      Één goede raad : blijf proberen, er zijn meer goede mensen in dit leven dan je kan inschatten.

  2. Wauw. Ik krijg weer kippenvel van wat je schrijft. Zo eerlijk, zo waar, zo hard. Hopelijk volgen veel mensen je goede raad op. Ik doe alvast mee.

  3. Dit ga je niet geloven, maar ik was net een blogpost aan het schrijven over klak hetzelfde :O Maar zoals jij het verwoordt, zal ik het nooit kunnen. Ik vind jou echt een van de moedigste mensen en bloggers die ik ken, Anke. Jij durft (misschien na veel getwijfel, maar toch) alles te delen en daar moet je écht karakter voor hebben. Hiermee ga je echt mensen helpen, daar ben ik van overtuigd. Stay awesome ❤

  4. Prachtig verwoord Anke….en oh zo waar. We worden elke dag geconfronteerd met onverdraagzaamheid, manipulatie en onbegrip… Het recht van de sterkste, machtigste, populairste, die met de meeste centen,…geldt nog altijd…Intriest vind ik het. Terwijl we allemaal gewoon geaccepteerd willen worden zoals we zijn. En dat… Dat geef ik mijn kinderen mee. Elke dag….

  5. Mooi.

    Weerom.
    Raak.
    Ook wat in de bovenstaande reacties staat.
    Ik zou de lat wat hoger willen leggen. Durven leggen.
    Laat ons "vanaf vandaag" lief en verdraagzaam zijn.
    Niet enkel vandaag.
    Niet enkel dit jaar.
    Alhoewel het een mooie start zou zijn.
    Misschien lossen we door dat vandaag effectief te gaan doen mogelijks ook wereldproblemen op.
    Zodat er niemand nog ooit moet vluchten.
    Niet naar zijn kamer.
    Niet in muziek.
    Niet in zichzelf.
    Niet in een bootje.
    Niet uit zijn land.

  6. Amen Anke, ik kan me hier alleen volmondig achter scharen. Wat een prachtig pleidooi voor meer verdraagzaamheid. Ik voel even weer de knoop in mijn maag, want school, dat was een beetje hel voor mij.

      1. Ik wens dat ook niemand toe. Echt gepest werd ik niet, maar ik was een buitenbeentje. Hoe erg moet het dan wel niet zijn als je ook nog gepest wordt. Vreselijk!!!

  7. Wat heb je dat weer mooi verwoord !
    Ik zou een nota willen zenden naar alle leerkrachten en directies om hun ogen wijd open te houden en niet te doen alsof er niet gepest wordt (zelf ervaring mee) Zij komen rechtstreeks in contact met onze jongeren en kunnen ingrijpen waar nodig.
    En nu ik toch nota’s uitdeel : misschien ook nog eentje voor alle ouders : dat ze hun kinderen niet vergeten opvoeden en hen vooral leren wat respect is. Dat zou al veel pestgedrag kunnen voorkomen!

  8. Lieve mensen,
    Er worden inderdaad ieder jaar initiatieven genomen tegen het pesten op school en dat is hoogst nodig! Eén initiatief eens per jaar en gedurende een week is, vrees ik, niet genoeg.
    Weet dus dat er leerkrachten bestaan die iedere dag tegen het pesten vechten. Dat er leerkrachten zijn die er iedere dag hun werk van maken om hun leerlingen respect aan te brengen.
    Dat kan alleen maar door zelf de kinderen te respecteren in hun eigenheid en hen te leren op een positieve manier met elkaar om te gaan en te communiceren. En weet je wanneer het lukt? Als ze leren dat iedereen, juf en kinderen, zich kwetsbaar mogen opstellen en over hun eigen angsten en gevoelens mogen spreken. Dan pas ontstaat er empathie en respect.
    Groetjes,
    Een juf vol passie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s