Zoals je nu op dit moment bent, hier op deze plek, zal ik voor eeuwig van je houden

De start van mijn favoriete seizoen vierde ik in Parijs. De lichtstad was gehuld in een laagje smog, maar de zon brak er af en toe toch door. Het was een typische grilligmooie herfstdag: miezerbuien wisselden zich af met verblindende opklaringen. Nochtans regende het de hele tijd toen ik op de Thalys zat. Van het landschap bleef niet veel over: buiten was alles donker en grijs. Met een podcast in de oren deed ik dan maar nog een beetje research. Ik moest in de Franse hoofdstad zijn voor een opdracht en ik had maar een paar uurtjes om daarna in de stad door te brengen. Veel inplannen lukt je dan niet natuurlijk, want er zijn bepaalde factoren waar je op voorhand geen rekening mee kan houden. Zoals verkeersopstoppingen, lange wachtrijen, regen of je eigen emoties. Gelukkig was het niet mijn eerste keer in Parijs. Ik weet hoe de stad denkt en hoe het openbaar vervoer onder de grond krult als een verborgen doolhof. Dus ik dwaalde een beetje rond, zonder bewust een richting te geven aan mijn pad.

Ik bekeek een vergeten muurschildering van Delacroix in de kerk van Saint-Sulpice, op een boogscheut van de Jardins du Luxembourg. Geweldig toch hoe mensen urenlang aanschuiven om werk van de schilder te bewonderen in de grote musea en er hier eentje hangt waar je naar kan kijken zonder gestoord te worden? Als je voor het gebouw staat, torent het indrukwekkend boven je uit. Maar vanbinnen scheurt en breekt alles een beetje: glasramen splinteren, vloeren kraken, de verf bladert en het blijkbaar beroemd orgel is bestoft. Ik wou mijn naam schrijven in het vuil maar durfde niets aan te raken, bang dat het uit elkaar zou vallen. De kerk staat op de lijst om opgenomen te worden als Werelderfgoed, maar verkommert voorlopig nog wat. “There is a crack in everything / that’s how the light gets in”, zingt Leonard Cohen. De tand des tijds knaagt volhardend hier.

Aan de overkant van het grote plein vlak voor de kerk vond ik Café De La Mairie, een gezellig zaakje naast een winkel van Yves Saint Laurent. Ik schoof mij op een rieten stoel en nipte van een koffie terwijl ik wachtte tot de regen minderde en strak naar de kerk bleef turen. Ik kan daar enorm van genieten: gewoon zitten en kijken, de omgeving en de mensen observeren, buitengewone details opmerken in schijnbaar doodgewone dingen. Soms moet het niet meer zijn dan dat. Soms wou ik dat het nooit meer hoefde te zijn dan dat.

Toen het opklaarde, drukte ik een paar muntstukken op de rekening en ging ik weer verder. Ik dwaalde tussen de boeken van Shakespeare and Company, rechtover de Notre-Dame, verborgen voor onoplettende voorbijgangers achter dik struiken. Het is een winkel met ruimtes als de hoofdstukken in een roman: je bladert eindeloos en vindt overal verhalen. Toegegeven, de boeken zijn er niet zo goedkoop en vaak overspoelt een golf gretige toeristen de inkomhal. Maar je vindt er wel speciale edities, blinknieuwe titels en fascinerende tweedehandsboeken die honderdvijftigjaar geleden al gelezen werden. De winkel is ook een beetje een scrapbook: overal hangen foto’s van bekende schrijvers en literaire quotes kleven tussen de rekken. Je komt er ogen tekort.

Toen het te druk werd in de krappe ruimte, schuifelde ik verontschuldigend naar de kassa en kocht ik mijn boek – de autobiografie van Julia Child. Ik nam afscheid van de verkoopster met een vrolijk “joyeuse anniversaire”, want zo had haar collega haar even daarvoor begroet. Ze lachte verrast. Eenmaal buiten stond ik tegenover de Notre-Dame, ik knikte beleefd naar het statige bolwerk en kuierde verder langs de Seine. Twee poedels zoefden razendsnel langs mij. “Viens ici!” riep een vrouw in uniform de dolle dieren wanhopig na. De beesten blaften blij en keken niet om.

Op de Passerelle Léopold Sédar Senghor, vlakbij het Orsay-museum, spotte ik liefdesslotjes, een bevreemdend en tegelijk heel logisch fenomeen. Het is een belofte die je vasthaakt aan de ijzeren brugwand: “Zoals je nu op dit moment bent, hier op deze plek, zal ik voor eeuwig van je houden.” Drie mannen verkochten de slotjes voor een prikje. Je kan op alles een prijs plakken in deze wereld, als je dat echt wil. Maar dat moet niet. Op het einde van de brug kocht ik een zakje gepofte kastanjes van een dakloze man. “No pay”, glimlachte hij oprecht vriendelijk, “Tu as l’air amoureuse.” Hij kuste zijn vingers en gebaarde theatraal. Ik gaf hem toch het geld en wenste hem nog veel succes. Sommige dingen zijn onbetaalbaar.

In de Tuileries, aan de overkant van de brug, installeerde ik mij op een groen metalen stoeltje. Mijn vuilwitte, maar comfortabele sneakers rustten op een stoeltje dat ik tegenover mij schoof. En ik dacht heel even: “Dit is het. Dit is de plaats waar ik blijf.” Maar dan moest ik weer weg. Treinen halen, altijd maar ergens moeten zijn, en altijd ergens anders, bij andere mensen. Soms denk ik dat het jachtige ritme van dit leven niet op mijn maat gemaakt is. De ene dag gaat alles te snel en wil ik momenten bevriezen, in de ijskast stoppen en bewaren voor later, voor wanneer ik wel tijd heb. Andere dagen is de tijd tergend traag en wil ik het wachten overslaan, een snellere route nemen naar het moment waarop ik de afloop al ken.

Daar maak ik mij de laatste tijd veel zorgen over maak: is dit de juiste beslissing? is dit waar ik naartoe wil met mijn leven? kan ik nog terugkomen op mijn stappen? Mijn grootste talent is piekeren of de goede dingen wel echt goed zijn, en de slechte dingen echt zo slecht. Ik moet dat leren loslaten, leren dolen zonder bewust een richting in te slaan en er blindelings op vertrouwen dat ik mooie dingen zal tegenkomen. Het leven verandert onderweg. Ik denk dat we de grote veranderingen in het leven misschien niet altijd herkennen. Omdat grote veranderingen ook heel klein kunnen zijn: een glimlach van een vreemde, een prachtige snipperdag in een chaotisch jaar, een zin die je leest en je hart doet zwellen, een beslissing om het vanaf nu zus of zo aan te pakken. De bochten blijven daarom enkel dat: bochten, een deel van de baan. Vooruitgaan is nu eenmaal een instinct. En plots sta je dan in het midden van een drukke stad en je vraagt je af: “Wanneer is alles zo anders geworden?” Alles voelt vertrouwd aan, maar eigenlijk herken je niets meer. En als je daar dan bij stilstaat, zelfs als is het maar een fractie van een seconde, dreig je in één klap alle pedalen te verliezen.

Maar ik trapte verder. Aan de puntige Luxorobelisk op de Place De La Concorde dook ik weer ondergronds om met de metro naar het grote Paris Nord te pendelen. In dat station dreig je al snel jezelf te verliezen in de grote menigte. Daar hou ik stiekem wel van: de anonimiteit van zulke drukke trekpleisters, hoe je daar gewoon heel even niemand kan zijn maar toch deel uitmaakt van iets groter. Pas toen ik op de Thalys naar Brussel stapte, sloeg de vermoeidheid toe. Dankbaar ging ik in het roodfluwelen zeteltje zitten. De hele weg heb ik gedachteloos door het raam gestaard. Mijn smarphone biepte opdringerig: de klantendienst die mij op de hoogte stelde van de tarieven. Voor ik het wist, waren we de grens overgereden. Het is onwaarschijnlijk hoe snel je van de ene plek op de andere kan zijn. Het is herfst. Alweer.

Advertenties

14 thoughts on “Zoals je nu op dit moment bent, hier op deze plek, zal ik voor eeuwig van je houden

  1. “Soms denk ik dat het jachtige ritme van dit leven niet op mijn maat gemaakt is.”

    => Het is angstaanjagend hoe je soms mijn gedachtenspinsels neerschrijft. Alleen kan jij ze beter verwoorden dan ik – ‘my thoughts are stars I cannot fathom into constellations’ (John Green).

  2. Kweetnioeschoon 🙂 Er is iets magisch aan op je eentje gaan neerzitten in het midden van een drukke omgeving, nowhere to go en gewoon zitten en kijken.

    De zinsnede ‘ik knikte beleefd naar het statige bolwerk’ doet me dan weer denken aan mijn gedachtelijke ‘vuist tegen hart’ wanneer ik een historisch gebouw zie of bezoek, of in een museum iets lees over een grootse vrouw ^^.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s