Het leven is een meervoud

“In my way of thinking, anything is possible. Life is at the bottom of things and belief at the top, while the creative impulse, dwelling in the center, informs all.” – Patti Smith, M Train

‘Bijna.’ Zo antwoordde ik toen een vriend van vroeger – teruggevonden als een sleutelbos die ik verstrooid had – mij onlangs vroeg of ik intussen gelukkig ben. Ik antwoordde eerlijk, want ik had geen enkele reden om tegen hem liegen. Dit is iemand die ik heel goed ken, ondanks alles. Het zit zo: ik verlies geen mensen; ze vervreemden vriendelijk en ik draag ze een warm hart toe zelfs als ik ondertussen de kleur van hun ogen vergeten ben of mij de manier waarop ze schaterlachten tijdens dronken dinsdagnachten op kleverige dansvloeren niet meer herinner. ‘Bijna’, zei ik dus. Bijna ben ik gelukkig. De waarheid is dat ik mij onherroepelijk ouder voel en ik iedereen plots mis nu alles zo snel en drastisch verandert. Alle feestjes van morgen zijn die van gisteren geworden. Jonge mensen willen nooit horen dat ze jong zijn, dat hun hele leven voor hun ligt. Maar ik ben nog jong. Ik ben nog jong genoeg om de mogelijkheden te zien: de kans dat er achter elke hoek een uitdaging lonkt, een persoon die ik kan ontmoeten of de optie dat ik iets nieuw leer kennen waarvan ik het bestaan nooit vermoedde. De mogelijkheid op eerste keren ook, die ik intussen zuinig spaar en daarom net intenser ervaar.

Op de eerste dag van het jaar heb ik niets gedaan. Ik kon voornemens maken en ze alweer een jaar uitstellen, omdat ik de jaren nog heb. Ik kon in mijn sneakers schuiven, een jas over mijn schouders slaan en buiten toevallig op iemand botsen die mijn hele leven overhoop haalt of juist hoopvol herschikt. Maar ik aaide mijn champagnekater met woorden: een ontluisterend boek genesteld in mijn schoot, de hoeken in afwezige ezelsoren gekruld en de beduimelde bladzijden vuilwit. Buiten was het klaar en werd het donker zonder dat ik het opmerkte. De nacht ervoor schoof een grijze wolk voorbij de maan net toen ik naar de hemel opkeek. ‘Ha’, uitte ik omdat ik meteen de metafoor begreep. Ik ben niet uitgegaan om het einde van het jaar te vieren. Ik bleef thuis, omringd door de mensen die ik graag zie en met kriskras straatvuurwerk klokslag middernacht. Ik hou van vuurwerk, ook al begrijp ik het niet echt. Het is gevaarlijk, maar wel mooi. Je kijkt op naar de inktzwarte nachthemel en plots doorklieven felgekleurde lichten de duisternis. Alles is een paar seconden lang heel helder. De kleurtjes ritsen druk heen en weer, alsof een onzichtbare hand verwoed probeert om de wereld in te kleuren. Ik opende mijn ogen zo wijd mogelijk en probeerde het hele universum boven mij te absorberen. Ik wil het me later zeker voor de geest kunnen halen, als het terug donker wordt.

En donker wordt het altijd wel eens. Het voorbije jaar was het jaar van mezelf onderschatten, het jaar van vervolgens ook verbaasd te zijn dat ik wel degelijk meer in mijn mars heb. Ik heb uitgereikte handen dankbaar aangenomen en ik heb mij door hen laten begeleiden, waardoor ik zoveel heb geleerd over mezelf en over wat ik wil. De voorbije maanden zijn heel cruciaal geweest: ik ben afgestudeerd en moet op zoek naar een job. Ik ben benieuwd naar wat ik ga doen. Ik heb, weet ik intussen, de neiging om mezelf en mijn omgeving te verrassen. Ik hoop dat ik dat blijf doen.

Het voorbije jaar was ook het jaar van ongeloof. Waar zijn we toch allemaal mee bezig? En waarom laten we het toe? Dat zijn twee vragen die ik mij vaak stelde terwijl ik met schotelbordogen toekeek hoe de mensen elkaar het licht niet gunden. Op de een of andere manier zijn we op een punt gekomen waarop we niet meer mogen groeien. Nee, we moeten meteen groot zijn. We moeten reuzen zijn. En bij gebrek aan letterlijk beter weten, boren bepaalde mensen anderen de grond in. Na verloop van tijd word je zo onzeker over je eigen kennis en kunnen dat je niets meer doet. Je wordt zo bang voor je eigen stem dat je liever zwijgt. Dat ik soms zwijg. Ik vul volledige gesprekken met mijn stilte.

Mijn belangrijkste doel is om volgend jaar meer begrip te tonen, voor mezelf en voor anderen. Het is mijn overtuiging dat niemand echt weet waarmee ze bezig zijn. Niemand weet precies waarom ze iets doen of zeggen, als ze iets doen of zeggen. Niemand weet zeker of ze iets goed doen en, erger nog, of ze iets slecht doen. We proberen allemaal maar, schieten soms raak en soms mis. Wanneer zijn we dat vergeten? In haar boek Feminism is for Everybody pent Bell Hooks dat er sprake zou moeten zijn van evenveel versies van het feminisme als er vrouwen zijn. Daar kan ik mij in vinden. Ik geloof dat we moeten proberen om naar de wereld te kijken op net zoveel manieren als er mensen zijn. Een te beperkt wereldbeeld maakt het uitdagen van ongelijkheid namelijk onmogelijk. Omdat je simpelweg niet in staat bent te accepteren dat het leven op meerdere manier ervaren kan worden. Het leven is een meervoud.

Dat is wat ik in gedachten wil houden bij alles wat ik het komende jaar doe, wat dat ook zal zijn. Ik wil een beetje minder met mezelf bezig zijn en een beetje meer anderen toelaten. Omdat ik heb gezien dat ik daar zelf een beter mens van word en omdat ik nu meer dan ooit geloof dat de dingen die we met elkaar delen het meest waardevol zijn. Ik geloof dat we zoveel van elkaar kunnen leren en dat het, als je dat toelaat, daarom dus niet erg is om klein te zijn. Wij maken elkaar groter, als we dat echt willen. Als we ons best doen. Als we proberen. We kunnen pas het verschil maken als we de verschillen in elkaar omarmen. Ik wil dit jaar met mensen praten die het leven anders ervaren, mij informeren en veel blijven lezen en schrijven. Ik wil bedachtzaam begrijpen en ik wil niet meer zwijgen, maar vertellen. Over alles. Over iedereen. Aan jullie, lieve lezers van deze blog. En aan alle mensen die het graag wil lezen. Dit is wat ik eigenlijk probeer te zeggen: ik wil het vuurwerk zijn. Ik wil de onzichtbare hand zijn die de duisternis even inkleurt. Ik hou van het leven, ook al begrijp ik het niet echt. Het is gevaarlijk, maar wel mooi. Zo mooi. En dus wil ik gelukkig zijn. Niet bijna deze keer. Helemaal. Tot binnenkort.

Advertenties

3 thoughts on “Het leven is een meervoud

  1. Ik wens je ook een mooi 2016, een interessante job, en ’t vermogen om te kunnen denken aan dat vuurwerk tijdens donkere dagen. Of, wacht eens, ik wens je gewoon geen donkere dagen toe, dat is nog veel beter. En zorg dus zelf maar voor vuurwerk!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s