Lijnen, punten en willekeurige verbindingen

De laatste tijd denk ik veel na over wat ik van mezelf achterlaat op papier, en of dat een goede beslissing is. Het maakt me onzeker. En ik ben nog nooit onzeker geweest over mijn vermogen om iets te verwoorden. Ik schrijf mezelf uit elke situatie. Dat is mijn oplossing voor alles. Dus toen de inkt stopte met vloeien, voelde ik mij een beetje in de steek gelaten door mezelf. Inspiratieloos is het woord niet. Ik heb ideeën. Ik zie ze voor mij: lijnen en punten die willekeurig verbinding met elkaar zoeken. Maar als ik ze krampachtig probeer vorm te geven, stort alles in elkaar als een wankele blokkentoren. Het spanningsveld tussen wat ik wil zeggen en wat ik niet gezegd krijg maakt mij ongeduldig. “Ik wil niet dat je achter je computer zot zit te worden!” waarschuwde mijn uitgever. Ze heeft gelijk. Ik wil alles meteen goed doen. Perfect. Ik ben gebrekkig en kan dat maar moeilijk aanvaarden.

Perhaps what is inexpressible – what I find mysterious and am not able to express – is the background against which whatever I could not express has its meaning”, schreef Wittgenstein. Het onuitspreekbare zit verborgen in alles wat al uitgesproken is. Ik denk vaak dat wat ik te zeggen heb nooit genoeg kan zijn. Mijn gedachten spreken een taal die ik niet op papier kan zetten. Maar als je veronderstelt dat het onuitspreekbare – dat wat je zelf moeilijk kan uitdrukken – verborgen zit in het uitgesproken, dan elimineer je in zekere zin de angst over het onvermogen om bepaalde dingen uit te drukken in woorden, de angst dat de echte betekenis de woorden zou ontgaan. Woorden volstaan. Zelfs als je iets niet kan benoemen.

Schrijven is dus nooit het probleem geweest. De structuur van mijn boek wringt echter nog. Ik wil dat alles vlot leest, dat het rustig kabbelt. Maar ik ben een spraakwaterval. Eens ik begin te praten over iets waar ik gepassioneerd over ben, stop ik niet en na een tijdje weet ik niet meer waar ik begonnen was of waar ik naartoe wou met mijn verhaal. Als ik te veel in mijn hoofd zit, moet ik er weer uit. Zo simpel is het. Ik wil reizen, maar dat is een luxe die ik me nu niet kan veroorloven. Dus ik doe dingen om mij af te leiden. Ik ga een blokje om lopen. Ik werk heel hard aan heel veel opdrachten tegelijk. Ik luister naar mijn favoriete playlist. Ik laat mij inspireren door onverschrokken vrouwen die hun talent delen met de wereld. Dat kan gaan over het nieuwe album van Beyoncé, een prachtig blogbericht of een vriendin die een leuke job krijgt. Ik lees en herlees het nieuwste artikel van Joan Didion, waarin ze zegt: “I am trying to place myself in history. I have been looking all my life for history and have yet to find it.” En ik denk: ik ook, Joan. In The Blind Assassin van Margaret Atwood lees ik: “If you get hungry enough, they say, you start eating your own heart.” Ik snap wat ze bedoelt. Echt. Tot binnenkort.

 

13153275_10153740693252736_550331820_n (1)

Illustratie: The Pencils Of Eline

Advertenties

7 thoughts on “Lijnen, punten en willekeurige verbindingen

    1. Bedankt! Ik vind het ook belangrijk om dat met jullie te delen. Heel vaak krijg je alleen de goede dingen te horen over het schrijven van een boek. Achter de schermen gaat dat gepaard met veel hard werken, veel twijfelen,… Maar het blijft natuurlijk ook wel fijn dat ik het mag doen 🙂

  1. Lang geleden dat ik een boek heb gekocht, because this girl is broke as broke can be, maar ik eet met plezier een week lang enkel brood met smeerkaas zolang ik dat boek maar te pakken krijg! Knuffels, liefste Anke!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s