Een zinvolle puinhoop

Cut your wrists and end this bullshit. Het is een anoniem bericht dat ik een jaar geleden kreeg via deze blog. Als ik mijn mannelijke vrienden vertel dat iemand me zo’n haatdragend bericht stuurde omdat ik over mezelf heb geschreven, schrikken ze meestal. De vrouwen reageren anders. Ze knikken begripvol. Ze rollen met de ogen. Ze zijn het gewoon. “Men often react to women’s words – speaking and writing – as if they were acts of violence; sometimes men react to women’s words with violence. So we lower our voices. Women whisper”, schreef Andrea Dworkin al in de jaren 1980. Ik wil mezelf niet kleiner maken of terugtrekken. Maar ik wil ook niet het mikpunt van blinde haat zijn. Dus we leren om over onze ervaringen te zwijgen. En ik wil niet zwijgen.

Mijn eerste boek is geschreven met veel zorg en het wordt nagelezen door een fantastische uitgever die met evenveel zorg die woorden benadert. Het is hard werken. Het is schrappen, herschikken en opnieuw beginnen. Ik wil heel hard werken aan een verhaal dat mensen aanspreekt, maar ik kan mijn perspectief niet zo hard verbuigen dat het afwijkt van wat ik denk of voel. Dan zou het niet meer mijn boek zijn. De teksten en boeken die mij het meeste geholpen hebben eindigen trauma niet met triomf. Ze zeggen niet: “Kijk eens hoe schoon ik overleef.” De teksten en boeken die mij het meeste geholpen hebben bestuderen wat het betekent om te leven, niet overleven. Een puinhoop is zinvol, je kan er zoveel vinden.

Een van de grootste voordelen aan schrijven over jezelf is dat het een duidelijk patroon geeft aan de wanorde in je hoofd. Maar mijn teksten zijn geen ‘emotionele porno’, een verwijt dat ik ooit kreeg van een ex. Mijn teksten zijn ook geen pathetisch zelfmedelijden, een ander anoniem verwijt aan mijn adres. Mijn teksten zijn gestructureerde chaos, mijn eigen poging om iets moois te maken. “Ik heb bewondering voor het openlijk uitvechten van het persoonlijke. Omdat je mooi schrijft lijkt het soms eenvoudig, maar zaken die eenvoudig lijken zijn vaak gecompliceerd en gevoelig. Het vergt moed. Daarmee help je me”, reageerde de lieve Lieneke Prins, die mij al lang volgt, op de Facebookpagina van deze blog. Ik moedig iedereen, vrouwen en mannen, aan die de moed heeft om een verhaal te delen dat heel echt en heel moeilijk is om over te praten. Vooral als ze weten dat er harde kritiek kan komen wanneer het gedeeld wordt. Je krijgt het meest krachtige materiaal als je schrijft in de richting van extremen. Wij vinden onze menselijkheid terug in onze moeilijkste momenten.

Ik ben gedreven door het verlangen om schoonheid en waarheid te geven aan mijn ervaringen, in de hoop dat iemand anders het ook zo zal zien. Ik schrijf in de richting van de pijn. Ik schrijf in de richting van schoonheid. Door dat te doen, voel ik mij beter, sterker. Voor de duidelijkheid: de al dan niet traumatische ervaringen van mensen zijn geen toegangsticketje tot een of andere geheime club van auteurs. Het verhaal is belangrijk, maar het moet ook geschreven worden. Dat gaat niet gemakkelijk of vanzelf. Ik heb er een hekel aan als iemand zegt dat het gemakkelijk is om over jezelf te schrijven. Neen. Dat is onzin. Jouw ervaringen maken je geen goede schrijver. Je harde werk maakt je een goede schrijver. “Write so blazingly good that you can’t be framed. Not like a girl. Not like a boy. Write like a motherfucker”, adviseert Cheryl Strayed. Een quote die boven mijn bureau hangt. Het eerste wat ik zie voor ik een document open. Schrijf het neer. Zo goed als je zelf kan. Doe het werk. En als iemand jouw werk in twijfel trekt, dan werk je nog harder. Write like a motherfucker.

 

Advertenties

5 thoughts on “Een zinvolle puinhoop

  1. Tja, als je op de middelbare school gepest wordt met je gewicht dan kun je wel zeggen dat ik ervaring heb met waar jij het over hebt. Een klasgenoot, met hetzelfde flinke lijf als ik, vond het nodig om anderen duidelijk te maken dat ik toch echt de dikste was. Want dat is belangrijk, dat je maar niet de dikste bent. Dus dat doe ik nu. In groepen zoeken naar soortgenoten. Kijken, hopen, dat ik niet de enige ben met extra kilo’s. Kilo’s die ik natuurlijk ook kwijt wil, maar na diverse afvalpogingen sinds diezelfde middelbare schoolperiode is het nu vooral belangrijk eerst een gezonde relatie met mijn lijf te krijgen. Anders ga ik enkel rare trucjes uithalen (Maaltijden skippen door gewoon in bed te blijven enzo. Niet gezond en niet de bedoeling).

  2. Dat mensen zo reageren op wat jij schrijft, bah. Ziek is het. Dat van die motherfucker hang ik boven mijn bureau. Ik schreef over mijn burn-out in mijn blog, iemand vond dat ik zielig was, velen begrijpen mijn exhibitionisme niet. Ik durf niet meer schrijven over de diepte in mijn bestaan, misschien ooit een anonieme blog….

  3. Anke, ik heb niets bijzonders te vertellen over mijn lijf. Het werkt zoals het hoort en ik val niet op in een massa. Tegelijk besef ik wat een ongelooflijke luxe dat is, ik zie zoveel mensen die wél worstelen. Langs beide kanten van het spectrum “ideaal lichaamsbeeld”. Dus ben ik heel blij dat je boek er komt.

  4. Hier hetzelfde als met Ellen, ik val ook niet op in de massa en ijver al helemaal niet om een ideaal lichaamsbeeld tentoon te spreiden. Ik probeer gezond in mijn vel te zitten en al de rest is, wat mij betreft, zever.
    Succes met de laatste loodjes, ik kan er heel goed inkomen dat die zwaar zijn!

  5. Toen ik enkele jaren geleden leuk aan de praat was geraakt met een man op café -louter vriendschappelijk, ik was toen al verloofd- komt daar één van zijn vrienden opeens rond mij draaien “hij is alleen geïnteresseerd in vrouwen met grote borsten hoor”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s