Voor wanneer het gevoel ontbreekt

Ik weet niet goed waar ik precies moet beginnen. Het is een vreemde zomer. Ik zag de zon ondergaan op Sunset Boulevard, in West Hollywood, waar ik naar de sterren keek en niemand mijn naam kende. Op de vlucht naar Los Angeles zat ik naast een industrieel ontwerper uit Stockholm met wie ik zeven uur lang sprak over passie voor je job. Op de vlucht terug naar België zat ik naast een jonge vrouw uit Californië die voor een half jaar naar Rome verhuisde en de taal nog niet machtig was. Ze telde tot tien in het Italiaans terwijl ze in slaap viel. Op het dakterras van The Beverly Hilton sprak ik met een collega over de link tussen verdraagzaamheid en terreur, en hoe de som van die dingen altijd liefde zou moeten zijn. Met een andere collega sprak ik over hoe moeilijk het is om als jonge vrouw met veel ambitie in de media te staan.

De energie die ik van zulke gesprekken krijg is zeer belangrijk. Ik heb het moeilijk om contact te leggen met creatieve mensen. Ik heb nood aan waardevolle gesprekken en zinvolle uitstappen met mensen die weten wat het is om jong, gedreven en ook een beetje verloren te zijn. Als ik wil afspreken met iemand, lijkt dat altijd zo beladen: je moet een versie van jezelf presenteren die je niet helemaal bent, of er wordt meteen verondersteld dat je een date wil met die persoon. Alsof dat de drijfveer moet zijn achter elk sociaal gebeuren. Hier is de waarheid: natuurlijk wil ik meer. Meer goede inzichten, meer perspectieven, meer mooie woorden, meer constructieve initiateven en meer mensen die mij dat allemaal kunnen geven. Ik doe voorzichtige pogingen om bepaalde mensen te benaderen en al die hoopvolle interacties eindigen met een: “We moeten binnenkort eens koffie drinken.” De ene vage afspraak wordt verlegd naar de andere vage afspraak, tot er uiteindelijk een van ons sterft.

Ik begrijp niet waarom mensen zichzelf zo afschermen terwijl we juist zoveel van elkaar kunnen bijleren. En tegelijk heb ik er natuurlijk wel begrip voor, alles in rekening genomen. Zoals ik al zei: ik weet niet goed waar ik precies moet beginnen. Het is een vreemd jaar. Zorgeloosheid is een risico geworden, blijkt uit recente gebeurtenissen. Ik heb geen emotionele tolerantie voor de harde manier waarop we elkaar behandelen en dat maakt mij langzaam maar zeker kapot. Ik kan ongeveer drie uurtjes per dag een perfect functionerende volwassen persoon zijn voor ik in tranen uitbarst over een of andere actuele gebeurtenis. Ik wil lang genoeg leven om te zien hoe deze wereld ondanks alles toch een betere plek wordt, maar ik wil niet lang leven en het tegendeel bewezen zien. Ik wil geloven dat deze wereld een goede plaats is, met goede mensen die goede bedoelingen hebben. Mijn empathie is mijn grootste kracht, en tegelijk maakt het mij ook heel mistroostig. You win some, you lose the will to live.

Ik probeer mezelf te zeggen: de echte ramp is wanneer we helemaal niets meer voelen. Maar ik betrap mezelf er soms op dat ik juist dat zou verkiezen. Niets voelen. Niets voelen telkens een nieuwe stad of nieuwe naam een hashtag wordt. Niets voelen telkens ik in het midden van de nacht opgebeld word met slecht nieuws. Niets voelen telkens de liefde die ik heb voor deze wereld de grootste oorzaak is voor de last om te leven in die wereld. Met grote ogen kijk ik naar alles wat gebeurt. Verbaasd hoor ik hoe mensen over elkaar spreken. Ik ben stil geworden. Dit zijn de vragen die ik iedereen wil stellen als ik lang zwijg, geïnspireerd op het werk van een Franse artieste waarvan de naam mij helaas ontgaat: wanneer ben jij voor het laatst gestorven? Wat krijgt jou nog uit bed in de ochtend? Wat is er geworden van je kindertijddromen? Wat onderscheidt jou van alle anderen? Hoe ga jij helpen? Wat ontbreekt er in jouw leven? Denk je dat iedereen een kunstenaar kan zijn? Waar sta je nu in het leven en wat heb je daarvoor moeten opgegeven? Of wie? Wat doe je met je geld? Waar kom je voor op? Wat maakt jou verdrietig? Ben je in staat om iets te weigeren? Wat is het meest kwetsbare deel van je lichaam? In welke vorm zou je willen terugkeren naar deze wereld? Of wil je net voorgoed van deze wereld verdwijnen? Waarom? Wat zou er op je grafzerk staan?

“Beloof mij dat je binnenkort, als alles achter de rug is, je de tijd neemt om te rusten. Ik maak mij zorgen als ik je zo hoor”, zei een vriendin toen ik haar vluchtig sprak. Ik weet het. Er hangt iets in de lucht en het waait maar niet over. Ik open mijn inbox en kruis mijn vingers, hopend dat er niet nog iemand is die iets van mij nodig heeft, die iets van mij verwacht, die mij wil spreken zonder naar mij te luisteren. Ik vraag mij af hoe het voelt wanneer mijn inbox leeg is, alle deadlines achter de rug zijn en ik niet constant aan de dood denk. Ik heb liefde, begrip en geduld voor iedereen, behalve mezelf. Ons leven is uniek, waardevol en prachtig en mijn brein is blijkbaar vastberaden om elk moment daarvan te verspillen door te piekeren. De samenleving zei dat ik gewoon mezelf moest zijn en toen ik dat eindelijk deed, was het plots van: “Nee, nee, niet zo.” Ik schreef daar, zoals jullie al weten, het afgelopen jaar een boek over dat binnenkort uitkomt: “Dik. Lelijk. Wijf.”. Begrijp mij niet verkeerd: het leven is een mirakel en ik ben dankbaar, maar dat addertje onder het gras waarbij we het moeten doorbrengen in een lichaam dat vervormt, uitzet, krimpt en aftakelt is toch net iets minder tof. Ik leef gewoon mijn leven terwijl ik wou dat ik een wolk was, of een bloem, in plaats van een persoon met een lichaam.

Nu ik dat allemaal verteld heb, wil ik alleen maar zeggen dat ik nog steeds hier ben. Een beetje overweldigd. Een beetje verdrietig. Een beetje gelukkig. Mijn kleine leven en mijn kleine wereld popelen nog steeds om te communiceren met de grotere levens en de grotere werelden die er zijn. Om te beginnen met mijn boek, maar vooral door heel veel te lezen, door te schrijven en te praten met mensen die mij een unieke, nieuwe kijk op het leven kunnen geven. Dat is het enige wat mij een beetje voeling geeft met mezelf en de wereld. En ik probeer om dat gevoel te bewaren voor wanneer het gevoel ontbreekt. Tot binnenkort.

Advertenties

5 thoughts on “Voor wanneer het gevoel ontbreekt

  1. Bij het lezen van je blog ontbreekt bij mij in ieder geval het gevoel niet. In tegendeel, het leeft in volle intensiteit. Weet je hoe het heet, al die twijfels van jou ?, volwassen worden. Laat zeker weten als dat boek er eindelijk is. Heb het gevoel dat ik dat zeker niet mag missen.

  2. Binnen 10 jaar zijn al je huidige twijfels ruis. Die koffies met jezelf zullen een grotere herinneringswaarde hebben dan die koffies met je fake-zelf. (Dat vertel ik mezelf.)

    Weet je wat het is? We hoéven helemaal geen indruk achter te laten op de wereld; en toch voelen we ons daartoe verplicht. We willen niet alleen bijleren, maar we willen anderen helpen bij te leren. Onszelf te leren kennen door anderen te leren kennen. Omdat we diep vanbinnen weten dat er mensen zijn die (nog) niet denken zoals wij, die niet (zo snel) mensen doorzien en er niet aan denken dat de wereld in al zijn gigantisch-heid ook maar gewoon een rotsplaneet is in een grote zwarte ruimte met lichtstipjes hier en daar. En dat we er net daarom voor moeten vechten.

    Enfin. Om maar te zeggen: je inspireert.
    (Ooit drinken wij koffie.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s