Waar je voor vecht

Het is niet zo dat de bloemen van levensbelang zijn. Maar je hebt een reden nodig om op je eentje het centrum in te trekken. Het is het verlangen om te gaan straatwandelen, met de rozen als voorwendsel.

Tegenwoordig probeer je steeds vaker tot jezelf te komen. Je wil ‘s ochtends niet meteen een scherm zien. Je aandacht is je kostbaarste goed en je mag het niet zomaar weggeven. Wanneer je wakker wordt lees je eerst een gedicht, of je onderlijnt zinnen in een boek. En je kijkt door het raam: naar het blauw, het oranje, en soms het grijs. Hoe de lucht elke dag hetzelfde is, maar steeds op een andere manier. Net zoals jij.

Mensen beschrijven voortdurend die wispelturigheid in je karakter. Je dichtste vriend zegt: ‘Verwijs niet meer naar Sylvia Plath. Dat is werkelijk voor niemand grappig.’

Een vriendin geeft toe: ‘Het is beter dat ik je even niet meer zie.’ Je mist haar nog voor ze het telefoongesprek beëindigt. Je mist haar vervolgens iedere dag, ondertussen al een maand. Je denkt aan de momenten waarop ze je deed lachen en je wil de herinneringen aan die ervaringen opnieuw afdwingen. Maar zo werkt het niet. Zo werkt het nooit. Dus je gaat bloemen kopen.

Niet dat het ontzettend noodzakelijk is, die bloemen. Maar de wereld staat in brand, en jij moet je hoofd koel houden. Hoe vaak losgeslagen leiders ook leugens verspreiden, de waarheid doet er nog steeds toe. Verzet je tegen het idee dat feiten verwaarloosbaar zijn. Vind stemmen die doordacht en oprecht de verhalen over de werkelijkheid leveren. Geloof je vrienden als ze je op je fouten wijzen. Geloof ze ook als ze zeggen dat je goed bezig bent.

Je bent het tegenovergestelde van presidenten. Je bent het tegenovergestelde van muren en stroken. Je bent het tegenovergestelde van stervende kleuters. Je bent het tegenovergestelde van ‘mag er nog op de ouderlijke verantwoordelijkheid gewezen worden’. Je bent het tegenovergestelde van homofobe opmerkingen over roze T-shirts. Je bent het tegenovergestelde van haat. Denk altijd meer aan voor wie je vecht, in plaats van tegen wie je vecht.

Wanneer de deur achter je sluit, verdwijnt die wereld vol slecht nieuws even. De buitenlucht heeft de helderheid van champagne. Het is nog geen zomer. Maar je bent al gulzig naar het licht, vertoeft uren in de zon, die nu straalt tussen de gietijzeren ontbijttafels. Hoe mooi deze stad is in de lente.

Twee jongens strompelen schijnbaar halfdronken je richting uit, zingen een lied dat je niet kan plaatsen. In hun ogen herken je een blik van triomf, alsof ze het leven – of toch tenminste de zaterdagnacht – te slim af zijn geweest.

Wanneer ze langs je lopen, groeten ze je enthousiast: ‘Goeiemorgen, meisje!’ Ze voegen er een onstabiele buiging aan toe. Het is aandoenlijk amateuristisch. Je hoofd is genereus vandaag: het siert, het verbetert. Dus je ziet voor een keer alleen de schoonheid in dit moment, niet de dreiging.

Je kijkt op en ziet twee meisjes tegen de balustrade van hun balkon leunen, met het merkwaardige gebrek aan zelfbewustzijn die koppels soms hebben. Hun liefde is teruggetrokken naar de bovenste verdieping van een oud herenhuis. Ze omhelzen elkaar. En je voelt je plots minder alleen.

‘Iedereen is gelijk hier’, brulde een vriend eerder nog op de Pride. Een vriendin die filosofie studeert antwoordde: ‘Maar we verschillen in onze verlangens en ambities, en dat is eigenlijk in strijd met de notie van gelijkheid.’ En jij besloot: ‘We zijn misschien hetzelfde net omdat we allemaal zo anders zijn.’

De boekhandel aan de rand van het plein waar de bloemenmarkt plaatsvindt is geopend. De vrouw achter de kassa groet je opgewekt. Ze weet wie je bent. Ze ziet je hier vaak. Tussen de rekken vind je rust na de tocht door de straten. Je glijdt met je vingers over de ruggen van de romans die je zo koestert. Verhalen zijn overal, weet je, maar op papier gedrukt en zelf gekocht geven boeken je het gevoel dat ze enkel jou iets willen toevertrouwen.

Met een bundel essays van Lorrie Moore onder de arm drentel je richting de bloemenkraampjes. De geuren overweldigen je. Maar het voelt goed om even tussen de planten te dwalen. In deze maatschappij moet je altijd een reden hebben voor alles, een doel voor ogen, recht op de man af. Het lijkt niet meer toegestaan om gewoon van wat verloren tijd met jezelf te genieten.

‘Eigen plezier, zoals gewoonlijk?’ kirt de bloemenhandelaar. Ook hij weet wie je bent. Ook hij ziet je hier vaak. Geeft je soms stiekem korting. ‘Ik zal ze meteen wat korter knippen voor je’, vervolgt hij zonder je antwoord af te wachten, ‘Mooie dag vandaag, hé?’

Hij spreekt met de zelfzekere uitbundigheid van iemand die zijn zaakjes helemaal op orde heeft. Je zou een klein beetje willen doordringen in zijn leven, net genoeg om het geheim van die controle te achterhalen.

Soms lijkt het alsof enkel jij uit de maat loopt. Maar dat klopt niet. Alle mensen slalommen in de wirwar van deze doorgedraaide samenleving, hun hartslag slaande trommels – niemand heeft hetzelfde ritme. Ook het bonzen tussen jouw ribben verschilt.

Je klein voelen is geen ramp. Sluit je ogen en denk terug aan je kindertijd. Hoe alles genoeg was omdat je zo weinig kende. Hoe je uren door je buurt kon rennen en er altijd nog meer binnenwegjes waren om te ontdekken Hoeveel ruimte er was. Open nu terug je ogen. Wat mis je? Wat ontbreekt? Ga naar buiten en eis die verwondering terug op. Deel het vervolgens met anderen.

Het belangrijkste is dat je onthoudt dat je nooit alleen bent. Dat we allemaal verbonden zijn, simpelweg omdat we bestaan. We zijn allemaal geboren en we gaan allemaal ooit weer weg. Niemand ontsnapt aan het leven en de dood. Maar ook dat is iets wat we samen doen. En is dat niet wonderlijk? Is dat niet ongeloofelijk mooi?

Je wandelt verder. En daar is opeens weer je steile straat. Daar is opeens weer je donkerblauwe voordeur. De reclamefolders naast de postbus in de hal. De krakende treden van de trap. In de woonkamer een magazine achteloos geopend op de sofa. Een lege koffiemok op de tafel. Een trui die net naast de wasmand is gemikt.

Je plaatst de bloemen in de vaas en kijkt, met je hoofd lichtjes schuin getild, of ze netjes passen op die uitgekozen plek. Je knikt. Het is goed zo. Het komt goed.

Advertenties

5 reacties op ‘Waar je voor vecht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s