Wie ben ik?

Het is een vraag die zich niet zo makkelijk laat beantwoorden. Mijn naam is Anke Wauters. Ik ben journaliste en schrijf voor de titels van Knack. Ik lees altijd de eerste en de laatste zin van een boek voor ik het koop. Mijn angst voor zombies is volgens mij perfect rationeel. Kate Nash vindt mij heel grappig. Dat heeft ze zelf gezegd: “You are so funny.” Haar woorden. Toen ik zeven jaar oud was, droomde ik dat ik kon vliegen. De volgende dag sprong ik van een stoel om dat uit te testen. Vandaag val ik nog steeds.

Ik heb ooit in een dronken bui zelf mijn haar proberen knippen en kan uit ervaring vertellen dat zoiets nooit een goed idee is. Als ik mij onrustig of eenzaam voel, begin ik vaak cake of koekjes te bakken. Doctor Who is de beste remedie voor alles. Ondanks verschillende pogingen drink ik mijn koffie nog steeds met een wolkje melk. Ik heb niet lief maar ik adoreer, ik bewonder. Ik droom van dingen die ik niet doe en doe dingen waarvan ik niet droom. Ik drink graag witte wijn uit nachtwinkels. Buffy Summers is mijn rolmodel. Mijn kat is zwart en heet Nopjes.

Ik ben een feminist en ik geloof daarom dat iedere persoon – man, vrouw en wat mij betreft alles daarnaast en daartussen – zichzelf zou moeten kunnen zijn, los van sociale, economische en institutionele belemmeringen. Als ik mijn iPhone kwijt ben, ligt hij meestal in de koelkast. Ik heb een lijst van mensen die niet welkom zijn op mijn begrafenis. Bepaalde Disney-films kan ik niet meer opnieuw bekijken omdat mijn hart te zwak is. Er zijn veel mensen die ik mis, maar er zijn nog meer mensen die ik voor het eerst wil ontmoeten. Dan denk ik “verdorie, de wereld is groot” en voel ik mij heel klein.

Na drie pogingen is het me nog steeds niet gelukt Moby Dick uit te lezen. Ik zoek overal verhalen: in boeken, in mensen, in de wereld en in mezelf. Ik zou graag een goede journalist en een goed mens zijn, liefst tegelijk. Mijn internationale journalistieke voorbeelden zijn Emily Nussbaum, Tavi Gevinson, Roxane Gay en Joan Didion. Ik haal enorm veel energie uit praten met creatieve mensen en polsen naar wat hen drijft. Na zo’n gesprek met auteur Anthony Horowitz, bedankte hij mij voor het interview met de woorden: “You made me feel like I might be getting something right.”

Ik heb liefde, begrip en geduld voor iedereen, behalve mezelf. Ons leven is uniek, waardevol en prachtig en mijn brein is blijkbaar vastberaden om elk moment daarvan te verspillen door te piekeren. Zeker over mijn lichaam. Begrijp mij niet verkeerd: het leven is een mirakel, maar dat addertje onder het gras waarbij we het moeten doorbrengen in een lichaam dat vervormt, uitzet, krimpt en aftakelt is toch net iets minder tof. Ik leef gewoon mijn leven terwijl ik wou dat ik een wolk was, of een bloem, in plaats van een persoon met een lichaam. De samenleving zei dat ik gewoon mezelf moest zijn en toen ik dat eindelijk deed, was het plots van: “Nee, nee, niet zo.” Ik schreef daar een boek over: “Dik. Lelijk. Wijf.”. Ik wil daar niet meer over praten.

Ik heb een zwak voor populaire cultuur en supermarktbloemen. Ik moet nog veel leren. Ik ben niet vals bescheiden; ik ben oprecht onzeker over alles wat ik doe. Bevestiging is mijn favoriete drug. Ik geloof dat gezamenlijke kwetsbaarheid ons samen sterker maakt. Soms kijk ik om me heen en weet ik het allemaal even niet meer, maar ik doe mijn best om het te begrijpen. Niets is echt zinloos, zelfs als er geen woorden voor zijn. Soms is het moeilijk om te zien dat haat en geweld steeds meer ruimte krijgen. Dus ik probeer heel hard om te geloven dat er nog zo veel schoonheid is: in woorden, in mensen die een universum creëren voor andere mensen waarin ze zich veilig kunnen voelen. En dan zien hoe dat universum uitbreidt. Want wat wij maken, kan niemand stoppen. Het is in ons belang om niet toe te staan dat de wereld slechts een kleine ruimte wordt. Bouw je universum. Blijf dat doen. Tot binnenkort.

14 thoughts on “Wie ben ik?

  1. Leuke schrijfstijl! Ik zie veel gelijkenissen met mezelf.. Angst voor zombies check! Buffy Summers, nog steeds mijn grote voorbeeld. De toestand van de oceaan is te triestig gewoon en naar Bambi kijk ik nooit meer! 🙂

  2. Ik kwam hier terecht doordat Knack de tekst van jouw laatste blogbericht deelde. Bewonderenswaardig hoe je jouw ervaring zo eerlijk en vol humor deelde. Wat mij echter vooral opviel was jouw schrijfstijl. Zo schrijven dat jij kan, fenomenaal! Ik ben er stilletjes een beetje jaloers op. Talent!

  3. Ik reageer nooit schriftelijk. Dit is de allereerste keer. Omdat je verhaal me erg aangreep. Je hebt het talent om mensen te ontroeren! ik las je verhaal via een FB vriendin en ben meteen verkocht! Je bent een prachtmens, die kerel daar aan het zwembad had die dag zijn bril verkeerd opgezet en zag enkel zichzelf! Zielig. Dom.Puberaal. Je bent eenECHTE jongedame! Veel succes met je schrijverstalent!!

  4. Lieve Anke,
    Verander niet. Behalve, alleen.. ja natuurlijk, voor jezelf. Om te groeien. Om mee verder te gaan wat je hier gestart bent. Je bent echt in je schrijfstijl, dat wordt zwaar gewardeerd. Ik denk (hoop) dat je ook echt ben voor jezelf bent. Topper! Bedankt!

  5. Ik heb zo hier en daar een willekeurig log gelezen en heb nu beslist dat ik vanaf het begin ga lezen (ik prijs mezelf nu al ) want alleen op deze manier lukt het om je heden te kunnen volgen. Je schrijfstijl is, haleluja, bijzonder goed. Gefeliciteerd !

  6. Ik ben een collega van je vader en volg je al een tijdje. Ik ben zeker geen boekenman, maar je stijl kan me wel bekoren. Je moet van niks of niemand bang te zijn, gewoon verder doen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s